lunes, 6 de junio de 2011

Las Montañas Azules

¡Buenas noches buenas gentes!

Ayer dejé mi relato en mis dudas de juventud sobre a qué dedicarme para ganarme el jornal, ¿no es cierto? Bien continuaré no obstante haciendo un poco de historia reciente. Después de hacer repaso de ella entraré en los pormenores de mis vivencias. Maese Marce estáis preparado, ¿sí? Perfecto, allá vamos.

Corría el año 2802 y nuestro rey Thráin se instaló cerca de nuestras estancias en las Montañas Azules. Con ello muchos enanos que vagaban por todo Eriador se fueron uniendo a él y a todos los que ya morábamos allí y nuestro asentamiento fue creciendo en población y en poder. La primera medida que el soberano tomó fue refundar en el exilio el Consejo de los 7 Viejos Guardias Místicos, verdadero órgano consultivo que desde la caída de Erebor no se había reunido. Una de las primeras deliberaciones que se llevó a cabo fue el envío de Embajadores a parlamentar con los elfos de Mithlond, de los Puertos Grises, bajo la égida de Cirdan el constructor de barcos. El rey quería establecer buenas relaciones para poder obtener tranquilidad, posibilidad de explotación de las minas de hierro de las Azules y clientes para nuestros herreros. El Hermoso Pueblo y sus líderes no se negaron y tuvimos durante unos años paz y prosperidad.

Con ello mi tío tuvo mucho más trabajo que antes y consiguió nuevos contratos y mejores beneficios. Este tiempo de bonanza coincidió con mi desarrollo completo gracias al arte de la forja y la herrería. Aprendí los rudimentos de ese noble arte de manos de mi propio tío, que además se daba mucha maña en hacerme aprender... Recuerdo como si fuera ayer cada equivocación, cada espada o cuchillo mal hecho, como si fueran los últimos de la Tierra en ser forjados. Así de severo era en su maestranza.

Como digo este tiempo de buenaventura fue felíz pero como tal efímero. Al cabo de sólo unos 40 años. El rey, torturado por el recuerdo de Erebor parte hacie el Este, hacia la Montaña Solitaria. Esa partida la hace con la vana esperanza de enfrentarse a Smaug y recuperar su ciudad y el tesoro que guardaba el Dragón Dorado. Desapareció sin dejar rastro. Lo buscaron durante días sin éxito y finalmente Thorin "Escudo de Roble" se convirtió en el nuevo Rey en el Exilio.

Bueno mis queridos amigos no os quiero aburrir con esta perorata sobre nuestos reyes y organización, pero considero que os debo enmarcar los hechos más importantes de esta Era para luego ir describiendo los pormenores de mi vida, que yo sigo considerando anécdotas sin importancia. Así que hasta mañana mis queridos hermanos silenciosos, dónde tendréis una porción más de mi Vida.

8 comentarios:

  1. Salve Maese Grog, deje respirar al escriba o sacúdale dos pintas... escribirá mucho más rápido

    dos elfos delicados y modositos

    ResponderEliminar
  2. Señor Cataplus, sin duda conocedor seréis de las costumbres de mi pueblo y bien sabéis, tanto vos como ese otro alto elfo delicado y modosito que aún no conozco, que el escriba que honra mi vida con su ágil pluma es bien recompensado con unas magnificas pintas y mejores viandas, las cuales podréis degustar vos mismo si el camino o el azar nos llevan a encotrarnos... Cosa que espero no ha de ser tarde.
    Sin más un enano rudo y descarado.

    ResponderEliminar
  3. seguid asi maese Gróg, cada relato me engancha mas, sois un buen orador, y por supuesto vuestro fiel escriba, se merece todo eso que le ofreceis, puesto que transcribe vuestros relatos con celeridad, para que vuestros humildes seguidores tengamos otro pellizco de vuestras aventuras

    ResponderEliminar
  4. ¡Por cierto estimados amigos! Mi nombre es Grór. Diréis que es tan sólo una letra la que se ha equivocado mas es suficiente para no ser YO el que responda. Así que rogaría que si en el futuro os volvéis a dirigir a mí sea por mi apelativo, no por ese remedo.
    Os quedaré agradecidos.

    Grór de Erebor.

    ResponderEliminar
  5. Senyor nan, per a nosaltres sempre serà un pirata i sembla més fàcil anomenar-lo com Grog..., perdó maese Grór.

    dos elfs delicats, modositos i errats

    ResponderEliminar
  6. Bé. Senyor Cataplus.... Què dir.... !!! Penseu que els nans és millor tenir-los com amics, que no com enemics... I de l' errada a l' ofensa, per un nan, pot haver una distància petita. De tota manera elfs delicats, modositos i errats, pirates meus !!! Veniu als Salones de Hervor i veureu el que és un nan rude, descarat i encertat !!!
    Grór de Erebor, altrament dit "El Incansable", por algo serà !!!

    ResponderEliminar
  7. Senyors, senyors tant de rebonvori per tan poca cosa. Esta vist que sou una mica malcarats tots, tant els elfs modositos, com el nan rude,busqueu brega.
    Jo soc incapaç de barallarme per tan poca cosa, de tota manera maese GROR us demano disculpes per la part que hem toca. Espero i desitjo que les accepteu de bon grat

    ResponderEliminar
  8. És evident, senyora, con coneixeu encara els nans. I com a tal i pel seu bon cor accepto les diculpes. Heu de saber que ficar-s' hi amb el nom i els avantpassats d' un membre del meu poble és una afrenta intol·lerable, insults, tal com ho veiem nosaltres, què segons a qui vagin dirigits poden arribar a una enemistat eterna.
    De tota manera, com he dit, les disculpes són planament acceptades.
    Una altra qüestió és l' afrenta personal que tenim amb aquests dos elfs, llarga com les nostres barbes, que mica en mica us aniré explicant si seguiu la nostra veu. Vostè jutjarà si té importància o és més una "riña" de 3 gats vells...
    Salut per vos i per als seus senyora !

    ResponderEliminar